Stina in Senegambia

Laatste berichtje uit Gambia

2005-03-24T20:55:00.000Z

Tenminste, dat denk ik nu.
Nog een weekje te gaan, gelukkig samen met Leonore, verheug me erg op haar komst.
Heb het wel een beetje gehad zo in mijn eentje (zie je Erik, ben toch niet zo stoer....(
Tel echt de dagen af, zou heel blij zijn weer bij Frank te zijn. Je ziet het Paul>
ik kan echt niet alles aan, zoals je dacht, I just manage, zoals ze hier altijd zeggen.

Maar heb nog wel leuke dagen gehad. Wederom de school voor verstandelijk gehandicapten bezocht, blijft indrukwekkend, zeker hier waar deze mensen door velen als door de duivel bezeten worden beschouwd en waar je dus maar beter heel ver vandaan kan blijven. Alle niveaus zitten door elkaar, soms ook nog lichamelijk gehandicapt, en dat met een ongetrainde leraar......Maar ja, ze krijgen tenminste wel aandacht.
Verder een heel boeiend gesprek gehad met een gender specialist, een hele krachtige vrouw, een PhD in Development Studies, ze had in Engeland en Nederland gestudeerd. Ze had een hele heldere kijk op zaken> You can help the people here, but in fact they have to help themselves. What you are doing is welfare, not development or empowerment......
Daar ben ik ook wel steeds meer van overtuigd geloof ik.

Het zijn erg goede bedoelingen, maar het is toch vaak niet meer dan hulp, geen ontwikkelingshulp, maar wel hulp die hoop geeft en hoop doet leven weten we allemaal.

Ga met Leonore ook nog naar een mooi waterproject. Zij wil me namelijk graag in actie zien.....Hoop niet dat het teleurstellend voor haar wordt, weinig actie vaak namelijk> zie laatste foto......Ha, ha. Kan geen smile tekentje maken met dit toetsenbord, het is ook altijd wat.....
En verder ga ik met haar terug naar de familie waar ik een tijd ben verbleven voro het voetbalproject. Ook wel heel goed denk ik om naar bepaalde plaatsen gewoon terug te gaan. Ook gaan we naar Jiboroh, waar ik deze week was, want zaterdag is daar een groot feest gaande i.v.m. het einde van een besnijdenisritueel, dus ik denk dat dat heel mooi is voor haar om mee te maken. Bovendien heb ik deze week de kontaktpersoon van dat project niet kunnen spreken, en zaterdag zou hij er wel weer zijn.

Lieve mensen, ik hoop jullie heel snel weer te zien!! Zie er erg naar uit!!
Hoewel ik nu al weet dat ik heel veel van hier zal missen. Het is een prachtervaring die ik voor geen goud had willen missen, magnifiek gewoon, in heel veel opzichten.

Veel liefs, kus,
toubab, bosslady, Stina

Verjaardag (let op: hieronder nog een bericht!)

2005-03-22T21:51:00.000Z

Verjaardag

Iedereen heel erg bedantk voor alle geweldig leuke en lieve berichtjes voor mijn verjaardag, ik heb er enorm van genoten, wel bijna een uur lang, zoveel waren het er.
Veel vroegen zich af hoe uitbundig het hier gevierd wordt, met slagroomtaart en al en zo (Sjoerd ;-) Nou, niet dus!! Want om een verjaardag te vieren heb je geld nodig, en als ze hier nou iets niet hebben...
Verjaardagen worden dus niet gevierd, men weet niet eens wat het is.
Bovendien weet hier niemand niet eens zijn leeftijd, laat staan zijn geboortedag. Als ik vraag hoe oud iemand is, zeggen ze na lang nadenken bijv.: Ik denk ongeveer 24. Maar dat kan dus gerust ook 16 of
32 zijn....
Ze zeggen ook niet 24 maar dat ze denken in 1981 geboren te zijn. Als ik dan zeg dat ze 24 zijn, zijn ze helemaal verrast hoe ik dat nou weet......

Toen ik dus jarig was, zei niemand dat wat. Maar ja, ze waren wel in voor een feestje. Dus ik met een jognen naar de grote stad (tussen
aanhalingstekens) om inkopen te doen. Ik dacht aan cola en chips, want dat kennen ze niet in een dorp (nee Wal en Bas en verdere zupers zoals Harrie ;-))), geen bier, het zijn Moslims!!), maar nee, bij een feestje hoort............VLEES!! Dus 4 kilo vlees gekocht, 5 aardappels (een delicatesse hier) en 5 uien, 12 maggiblokjes en wat azijn,en daar werd dus het feestmaal van bereid en hebben we om......00.00 uur gegeten!!
Ik dacht dat het nooit meer zou komen. En net toen ik zei dat ik wilde gaan slapen, kwam de maaltijd.....Toen was het wachten alleen nog op vers brood, dat werd op dat tijdstiop nog gebakken doro de bakker, dus lekker vers en warm!
Verder kwam heel toevallig op die dag nog iemadn met oliebolletjes langs, daar heb ik dus op getrakteerd, al wist dan niemand dat ik jarig was. Vodn het toch wel grappig dat ik toch kon trakteren in een dorp waar verder echt niets te krijgen was.

Mijn eten bestond wederom bijna iedere dag uit rijst met pindasaus (ik eet het hele jaar geen sate meer!!) of rijst met VISSEKOPPEN, want de kop van een vis vinden zij het lekkerste.....
Annusch, wil je nog steeds dat ik een echte Afrikaanse maaltjid bereid??? ;-)))

Tsja, over eten kan ik wel een boek schrijven. Want toen ik vroeg hoe sommige kindjes aan die dikke buikjes komen, werd geantwoord dat ze te veel.........ZAND aten!! Dus helemaal niet van al die rijst....Het is hier een grote zandbak en dat schijnen ze dus ook te eten.....!! Ieder zijn meug tenslotte.

En als ik een pak vruchtensap nog geen 2 min. geleden had weggegooid op de vuilnisbelt die hier overal is, dan zag ik daar vervolgens glunderend een jongetje mee spelen....
Dat blijft bijzonder.

"Senegambia hotel / toeristenscene"

2005-03-22T21:48:00.000Z

Ik zit weer in de Senegambia scene en raak dan altijd wel emotioneel,
bij zoveel tegenstellingen zo dichtbji. Kom net van Jiboroh, een hele
reis, heen wel 2 1/2 uur over gedaan, het ligt erg afgelegen. Daar de
timmerwerkplaats en nursery school van Aye Borrii bekeken. Allemaal
wel mooi maar het leven is hier erg uitzichtloos. Sommigen spreken
zelfs van het Babylon syndroom, Babylon staat dan vor Europa, iedereen
wil nar Europa......Een jongen die ik in Sarakunda ontmmoette was echt
gek geworden van dat verlangen, erg triest om dat te zien. Ze denken
allemaal dat Europa de hemel is....Toch wel heel erg, want dat geeft
toch wel heel erg aan dat je hier gewoon niet gelukkig bent, zo graag
wil iedereen hier weg, ik kan echt niemand spreken of ze vragen me of
ze toch niet ajb. naar Nederland mogen komen, of ik ze niet wil
helpen....

En toen ik hier op het terras zat, de geblondeerde-tattoo-trutten te
bekijken, toen da ccht ik jullie moesten eens weten van het leven hier
40 km. verderop.....Jullie hebben geen notie. Gisteren hoorde ik een
toerist nog zeggen dat ze het hier Fabulous vond.....Tsja...

Ik keek naar mijn foto's en werd nu al emotioneel bij mijn gedachten
over mijn verblijf in Sarakunda: de oude vrouw in vodden die mijn eten
verzorgde, met wie ik samen op een matje onder de mangoboom heb
gelegen en die naast met zat rijst te sorteren, de buurjongesn
(bouwvakkers) met wie ik tot 's nachts heb zitten geinen over hun
girlfriends (no girlfriends Stina, just visitors....!!) en die 's
morgens altijd even vrolijk vroegen of ik goed geslapen had, thee voor
mij zetten en 's avonds water voor mij gingen halen, de jongens met
wie ik heb gedampt, de meisjes die gierend van het lachen mijn erf op
holden, een kniebuiging maakten en me allemaal vol respect begroetten,
het kleine jongetje van mijn erf dat altijd bij me kwam zitten en de
jam van mijn bord likte en de daarbij heel verguld keek.....Het zijn
nu al prachtige herinneringen die me diep raken.

Ik zie de jongetjes in het dorp met de schoenen in de handen lopen,
omdat ze op school verplicht zijn schoenen te dragen, maar die niet
mogen slijten, dus op weg naar huis lopen ze op blote voeten....

En ook ik bekijk dadelijk kritisch de menukaart, terwijl ik nog geen 6
uur geleden de lokale lunch heb gegeten, waarbij niemand een keuze
heeft: rijst met pindasaus, altijd maar weer......
Eigenlijk hebben mensen hier nergens een keuze in. Want zo is het wel,
je levenspad is hier biijna vanaf je geboorte al duidelijk, het enige
wat onbekend is, is wanneer je overlijdt, voor je 5e of voor je 50e...

Dat wilde ik even kwijt. Misschien wil je het op de blogspot plaatsen,
als berichtje dat ik aan jou stuurde maar toch ook de moeite waard is
voor de rest...

Wat zit de wereld toch vol kontrasten, dat wisten we al, maar hier is
het op 1 dag soms wel heel heftig.

Voetbal

2005-02-28T13:21:00.000Z

Lieve mensen,
Ben ik weer eens. Internetten valt hier niet mee namelijk, moet er sowieso voor reizen en dan slechte toetsenborden en slechte verbindingen, je moet er engelengeduld voor hebben, niks voor mij dus......Hoewel ik al best goed ben geworden in wachten, wachten, een hoofdbezigheid hier.....Nu ben ik dus nog steeds aan het wachten op een afspraak met de Minister van Youth and Sports bijvoorbeeld, al een keer voor niks naar hem toegereisd. Bij ons wint de aanhouder tenslotte, maar wie hier de aanhouder gaat worden is de vraag, maar voorlopig blijf ik volhouden.
Ik ben al ca. 2 weken in Jambanjelly, een voetbalproject. Nou, dat heb ik geweten, moet dus voortdurend voetbalwedstrijden en trainingen bijwonen. En als ik nou ergens niks om geef.....Maar geod, ook wel lachen, ik maak schitterende actiefoto's waar ze helemaal hylarisch van worden. En voor de rest zijn er veel naming ceremonies, waarbij ik geacht wordt in Afrikaanse kledij naartoe te gaan. Ziet er niet uit natuurlijk, voel me echt een aangeklede pop, maar het hele dorp vindt het prahctig natuurlijk, dus ik gun ze die lol maar. En als ik dan ook nog ga dansen (ja Jan en Wil, die fotos zijn er nu ook maar zal ik maar niet publiceren, jullie gun ik die lol namelijk weer niet ;-)) dan is de vreugde helemaal groot. Ik ben inmiddels natuurlijk een soort beroemdlheid in het dorp. Word ik ook wel eens zat, zou wel een gewoon anoniem door het plaatsje willen lopen zonder dat iedereen uitloopt En begroetingen duren hier heel lang: Hhoe gaat het? Lekker geslapen? Goede nacht gehad? Hoe is de ochtend? Waar is Omar (loopt gewoon naast me, maar hoort bij de begroeting). HOe is het met je familie (geen idee...). En die vragen worden allemaal achter elkaar gesteld en door bijna iedereen die je tegenkomt, en ik kom natuurlijk heel veel mensen tegen, want ze willen allemaal even met me praten. Als ik dus wel een argeloos denk snel (taf, taf) even naar een winkeltje 200 meter verder te lopen, kan dat rustig een half uur tijd in beslag nemen. Iedere keer vergis ik me daar weer in.
Maar mijn onderkomen is best luxe, ze hebben zelf een soort toiletpot voor me gemetseld, bijzonder komisch maar echt wel fijn, nu kan ik tenminste weer zitten, zij het dat mijn billen daarna wel onder de aarde zitten, maar vooruit.
Maar Wallliebal: geloof het of niet, ook hier ben ik weer door het bed heengekrakt! Dus kan je even langskomen? Ik lig nu helemaal scheef, want 1 kant is dus ingestort.
En het lag al niet echt lekker.....
Heb ook in dit dorp alweer van alles meegemaakt, zoals de nieuwjaarsdag van de moslims. En aangezien ik in het huis van de grootste imam woon, was dat een bijzondere gebeurtenis. OOk Independence DAy was heel leuk, de president gezien en veel traditionele dansen, prachtig!
Gisteren een mislukt uitstapje gehad, we zouden naar Kanilay gaan, daar was een bijzdondere dierentuin. Nou, de minibus was iets te zwaar beladen, we zaten er met 40 man in terwijl de capaciteit ca. 30 was, dus die begaf het halverwege. Toen hebben we 2,45 uur op ander vervoer meoten wachten en heeft de totale reis ca. 7 uur geduurd i.p.v. 2,5 uur. Toen we aankwamen moesten we dus al meteen weer terug, anders zou er geen vervoer terug meer zijn. Dat bleek ook toen al een ramp, we hebben van 18.00 tot 21.00 uur in het donker zitten wachten op een auto.....Achterin een auto met een laadbak gezeten, op het randje van die bak, best eng en erg hard en winderig......Maar we hebben het overleefd.
VAndaag met de vrouw van Omar naar een traditioeel genezer geweest, ze is nl. erg ziek. Ook weer bijznder hoor. Ze is ws. behekst.......Ze is doodziek, drinkt en eet al weken niet meer en geeft voortdurend over. Volgens mij moet ze aan het infuus, maar ja, dat is natuurlijk een Westerse kijk. Morgen gaat ze naar een spiritueel genezer.
Ook nog een heel gesprek met de zus van Omar gehad over besnijdenis, dat is volgens haar toch echt heel goed, helpt je ook bij de bevalling.....??!!
Tsja, ik had al eerder geconcludeerd dat het leven en denken hier zo ontzettend anders is als bji ons, er zijn echt veel meer verschillen dan overeenkomsten. En hoe moet dat dan met die ontwikkelingshulp??? Ik pieker me er soms suf over, ben er nog lang niet uit en ben bang dat dat ook niet zal lukken.
Ook heel vreemd: als je zelf midden in de armoede zit, ervaar je het niet meer als armoede, het hoort zo bij het leven hier dat je zelf ook al gaat denken dat het gewoon is. En de vraag blijft natuurlijk altijd: wat is armoede? Is ook dat niet erg Westers gedacht?
Hier heb je heel veel tijd om na te denken, er is vaak niks te doen tenslotte. Heeft ook al wat. Bovendien zitten we 's avonds vaak met een hele bubs in mijn kamer en iedereen praat dan Mandinka, terwijl dat van mij niet veel verder reikt dan Soelome...Is ook wel eens heel naar, je bent dan zo'n buitenstaander, zij maar druk kletsen en ik er als een Zombie (heel stil, ja, ja, mensen, dat kan ik toch ook echt) bij zitten, en dat gaat dan uren door.
Heel soms zet ik de MP3 player maar aan, Frank, wat een geweldig kado toch!! Ben er zo reuze blij mee. En dat boek van Stinknegers (ik zie jullie al verschrikt kijken) is ook geweldig, een aanrader voor iedereen die naar Afrika gaat, super!

Lieve mensen, weer heb ik al jullie emails kunnen lezen maar er was helaas tot mijn grote frustratie geen mogelijkheid ze te beantwoorden en ook niet om een nieuw bericht te sturen. Super balen!! Maar bedankt voor alle leuke reacties, soms ook uit heel onverwachte hoek (Anton en Wil!!), erg leuk!!

Veel liefs, Stina

Foto's!!

2005-02-15T23:54:00.000Z

Mijn eerste interview was met deze vrouwen. Project: graanmolen. Het zware stampen is verleden tijd.

Dit hoeven ze dus niet meer te doen.

Een schooltje. Moeilijk leren zo... geen powerpoint presentaties...

Vroedvrouw in kraamkliniek. Project van Aye Borri. Ook wel moeilijk bevallen zo... En al zoveel beter als voorheen, toen nog regelmatig de struiken werden gebruikt.

Participerend onderzoek... Toch maar geen twee emmertjes water gehaald... een was al heavy genoeg!

De Kumpo-dans. Speciaal voor mij was er een groot feest georganiseerd; erg indrukwekkend.

Ontbijten. Eten is altijd een soort picnic bij gebrek aan bestek, kopjes, borden, tafels en stoelen. Rechts het bed waarin ik sliep.

Mijn vriendje en vriendinnetje in het huis te Kabadio, waar ik een tijdje heb gewoond.

En de hele kids-family. Wat een schatjes hé?!

ECHTE MANNEN... klaar voor de worstelwedstrijd. Ik heb het dus reuze naar mijn zin!!

Interview met president gezondheidsdienst, chef de village, imam, e.a. over de nieuw gebouwde 'post de santé' door Aye Borri.

Speciaal dansfeest ter ere van initiatieritueel 'circoncition'.

Mijn eindfeest in Kabadio!

Veldwerk....hard werken hoor!!

Blub; blub; weer boven water!

2005-01-31T22:05:00.000Z

Ik maak het nog steeds prima, hoewel inmiddels erg verkouden, zeer hoofd, maar ja, als dat alles is. Ik heb al heel veel interviews gedaan en het is allemaal erg leuk, want ze vinden een Nederland hier echt helemaal geweldig; dus ik word steeds als een soort koningin binnen gehaald, een keer is er zelfs een enorm feest voor me georganiseerd, met het hele dorp aan het dansen; de kumpo dans, met maskers; heel bijzonder. En er is alweer een kind, net geboren toen ik aankwam in de maternite, een project, naar mij genoemd.
Ik zit nu in een leuk maar geisoleerd dorp, nou ja, niet nu; anders kon ik niet Internetten, heb een stukje gereisd voor Internet. Helaas heb ik geen tijd om alle maill te beantwoorden; heb ze wel gelezen, heel leuk om van jullie belevenissen op de hoogte te blijven, dus erg bedankt voor alle post! Kan helaas niet op mijn blogspot hier; dus ik vraag Frank dit erop te zetten.
Ik woon nu bij een familie met allemaal erg leuke kindjes. Een klein jongetje is helemaal dol op me en is steeds bij me. Iedereen wil hier ook dat je hun kind meeneemt naar Nederland; heel serieus hoor; smeken ze bijna.
Heb net een voetbal gekocht voor de oudere jongens in huis; wilden ze heel erg graag, vind het ook een leuk kado.
Het eten is hier niet best; er is gewoon niks. Met heel veel moeite vinden we soms ergens vis te koop, vlees is er al helemaal niet. Dus ik ben op de vegetartische toer....
Maar er is wel altijd stokbrood; erg lekker!
Ik moet stoppen; de chauffeur wil vertrekken; ik moest 45 min. wachten
tot Internet eindelijk werkte en nu heb ik dus maar 15 minuten om
te tikken.
Veel liefs, Stina

Internetstilte...

2005-01-29T14:54:00.000Z

Lieve mensen,

De laatste dagen krijg ik zo nu en dan verontruste familie en vrienden aan de lijn. Het uitblijven van berichten op de blogspot en het niet beantwoorden van al die fantastische e-mails die jullie sturen, doet vermoeden dat het niet goed gaat met mijn liefste. Het tegendeel is waar. Ik heb haar vanochtend nog telefonisch gesproken en het gaat prima met haar. Al meer dan een week heeft ze echter niet de beschikking over een computer met internettoegang en dat zal de komende week nog niet veranderen. Zo nu en dan kan ze naar een bepaalde plek in het veld lopen, waar dan net een zeer gebrekkige verbinding per telefoon mogelijk is. Die plek noemen de mensen dan lachend het telecenter.

De avonturen die ze meemaakt zijn overigens prachtig om te horen. Bij aankomst in het dorp 'Katack' was een groot feest gaande. Nu houdt Stina zoals jullie weten wel van een feestje, maar was toch erg verbaast toen ze hoorde dat dit speciaal georganiseerd was ter gelegenheid van haar komst. Het dorp is zo afgelegen, dat er nooit een toerist komt en zij de eer had om als koningin te worden ontvangen... op een stoel in het middelpunt van de belangstelling! Honderden mensen uitzinnig aan het feesten, waarbij als klap op de vuurpijl voor haar de 'Kompo-dans' werd uitgevoerd, wat nogal uniek schijnt te zijn. Minder was de sterke temperatuursdaling in de avond, die haar vervolgens erg verkouden heeft gemaakt (ze had nog last toen ik haar aan de lijn had, maar lachte er niet minder om). Komisch vond ik ook het verhaal dat speciaal voor haar in het nabij gelegen dorp een generator werd gehaald voor het opladen van de laptopbatterij!

Lieve mensen, dank voor jullie warme belangstelling en berichten. Even volhouden nog, dan komt Stina zelf weer in de lucht!

Liefs,
Frank

What's in a name?! Kleine Stina!!!

2005-01-17T10:58:00.000Z

Lieve mensen,

Daar ben ik toch alweer maar voorlopig even voor het laatst want morgen ga ik naar een nogal afgelegen dorp zonder stroom, Hathioune. Daar ga ik een project bestuderen van een graanmolen dat het werk voor de vrouwen erg heeft verlicht en een kraamkliniek. Helaas is de suiker niet meer gekomen dus kon ik niet veel verder met de jamfabriek in Bignona. Wel een hele fijne week daar gehad bij de familie, voelde me er al echt thuis en die vrouwen vonden het erg leuk dat ik met hun mee at, met z'n allen rond de grote schaal, mannen en ik met een lepel en vrouwen en kinderen eten met hun handen. Die nemen in eerste instantie ook niks van de vis die in het midden ligt, eten dus alleen rijst, en ik krijg van de mannen alle mooie stukjes vis, beetje genant, voel me er erg ongemakkelijk bij maar ik ben de enige, de rest heeft er reuze veel plezier in als ik lekker zit mee te eten en lekker is het! Ik ben voortdurend op het erf en zie dus veel gebeuren. Het is ongelooflijk maar een meisje van 10 doet daar alles: het vuur aanmaken om te koken, de was (vele malen handiger en effectiever dan ik die maar een beeetje staat aan te modderen bij gebrek aan middelen), op de kinderen letten, vaak loopt ze met een kind op haar rug EN 1 op haar arm! Dan veegt ze voortdurend het erf, een maf gezicht want het is een grote zandbak maar de bladeren moeten toch blijkbaar weggeveegd worden. Ze is voortdurend in de weer: zien jullie dat jullie kids al doen Lied en Leonore en andere moeders???
En ze lacht en huppelt en zingt erbij, terwijl ze in de brandende zon dan weer de afwas staat te doen, ze heeft overal plezier in. Ik heb veel foto's genomen en ook dat vinden ze prachtig, te meer daar ik ze meteen in het groot op de laptop kan laten zien, dat is wel erg leuk. Een van de vrouwen heeft inmiddels haar kindje naar me genoemd, klinkt wel gek want nu is het voortdurend: Stina; Stina, Stina, wat ze voortdurend heel liefkozend zegt. Iedereen noemt het kindje nu ook Stina. Tsja, een naam heeft hier een andere waarde dan bij ons....

Ik geniet enorm en er zijn eigenlijk maar 2 minder leuke dingen: een van mijn studiegenoten schreef dat hij zich plotseling realiseerde dat hij ALLEEN was en dat was even moeilijk. Wat zou ik juist graag eens alleen willen zijn....! Dat ben je hier namelijk nooit, je bent veel te veel afleiding. Het vervelendst is nog wel dat je werkelijk nooit rustig over straat kan lopen en al helemaal niet zitten. Vele mannen hebben toch het idee dat je graag gezelschap wilt hebben en dat je op zoek bent.....Erg vermoeiend! Gisteren ben ik werkelijk het erf op gevlucht nadat ik even op een bankje aan de weg had gezeten. Baalde enorm, want er is niks leukers dan gewoon kijken.
Het andere minder leuke is alle smerigheid, je voelt je altijd vies en je kan je bijna niet schoonmaken wegens het waterprobleem, en je eet van vieze borden met vies bestek (lepel), het washok wordt volgens mij ook als toilet gebruikt, het toilet (gat in de grond) is altijd zo vies dat ik tegewoordig maar alles uittrek (broek en onderbroek, maar dat laatste vooral omdat ik dus vanwege mijn knierprobleem niet kan hurken en dat is echt een ramp, want staand plassen lukt ons vrouwen toch niet best).

Ook wel lastig is om aan het werk te blijven, daar was ik al bang voor, omdat Afrika wel een heel ander ritme kent, zo zullen we maar zeggen, en ik pas me tenslotte altijd makkelijk aan ;-).
Wel grappig, ze hebben het hier heel vaak over TAF TAF, dat snel, snel, betekent en dat terwijl, ik zal jullie vooroordelen even bevestigen, er hier zelden iets snel gaat. Het leven bestaat hier voor een groot deel uit wachten en zitten, gewoon zitten. Toen ik gisteren tegen een jongen zei dat ik nog even op de laptop moest werken en overmorgen naar Hathioune zou gaan, toen zij hij dat ik gestresst was!!
Ik dacht eerst dat ik het Frans niet begreep.....Wat overigens tot mijn grote ergernis en verdriet toch ook nog best wel vaak het geval is. Maar ik kan me wel redelijk goed verstaanbaar maken, maar heb vooral moeite om hun altijd te begrijpen, maar dat komt ook wel eens omdat ze soms zo heel anders denken.

Ik had nogal wat mailtjes, dus die ga ik nu beantwoorden. Erg fijn dat jullie allemaal zo meeleven, ben erg blij met alle mail!

Kus, Stina

Mijn eerste interview!!

2005-01-14T13:07:00.000Z

Lieve mensen,

Gisteren heb ik mijn eerste interview gehad, met de voorzitter van het vrouwenproject dat een jamfabriek heeft opgezet. Was erg leuk en boeiend!
O nee, dat was eergisteren, gisteren heb ik heel de dag lezend en vooral kijkend naar de vrouwen op het erf doorgebracht. Ik zou eigenlijk weer naar de fabriek gaan om de vrouwen aan het werk te zien, maar er was geen suiker en dus konden ze niet werken. Het werd toch een erg leuke dag, ik heb samen met de vrouwen in het huis waar ik woon de was (ik had inmiddels aardig wat was want in Afrika wordt alles snel vies) gedaan. Meteen gezien dat wasmanden onzin zijn, want de was die je van de lijn (= stroomkabel!) haalt, vouw je gewoon op en leg je op je hoofd.....Ook gezien dat je een leeg yoghurtbekertje niet moet weggooien, want die werd door het jongetje van 4 uit de vuilnishoop (een gat in de grond op het erf) gevist om mee te spelen. Op een gegeven moment werd de poort open geduwd en kwam er een geit het erf oplopen om uit alle schaaltjes te likken....Kortom: er is veel te kijken!
Ik heb ondertussen heerlijk zitten lezen, heb veel Senegalese literatuur bij me en dat geeft weer nieuwe inzichten, heel leuk om dat hier te lezen. Helaas kan ik 's avonds niet lang lezen, we hebben wel stroom (hoewel ook niet altijd, valt regelmatig uit) maar het licht is zo zwak dat lezen moeilijk wordt. Dus iedere avond vroeg naar bed, wat best fijn is want dan lig ik eerst een hele tijd de dag te overdenken, prima dus om te reflecteren. Dat doe ik op bed dan nog 2x, want 's nachts wordt ik altijd wakker en 's morgens vroeg lig ik ook een tijdje wakker op bed alles te overdenken, wel lekker zo.
Ik heb inmiddels ook een Simkaart geregeld, dus kunnen jullie me allemaal bellen ;-)
00221 565 61 68. Tot nu toe een hele goede verbinding, heb Frank al een paar keer gesproken, geweldig is dat!

Het gaat me allemaal erg goed, heerlijk eten en ik slaap zalig (hoewel natuurlijk wel op schuimrubber, dus na een paar uur lig je gewoon op de grond en 's morgens doet je hele lijf zeer, maar alles went).

Hoop ook heel erg weer van jullie te horen/lezen!!!

Liefs, Stina

Daar ben ik weer

2005-01-10T13:52:00.000Z

Zojuist aangekomen in Zinguinchor en daar kan ik mailen. Nou ja; da dus niet, want de hot,ail doet het niet en ik ben de passwords vergeten; wat een uitkomst dus, deze blogspot. Frank, wil je dat password op de blogspot zetten? Ik had je veel te mailen, dus baal enorm. Probeer je te bellen, houd je je mobiel goed in de gaten? Het gaat hier prima, heerlijk om weer in Afrika te zijn, bijna vertrouwd. Wel een voordeel dat alle dagelijkse indrukken zo bekend zijn, hoef ik die niet ook nog eens te verwerken. Het campement was wel super eenvoudig, geen douche, alleen een mandi in de bush....Wel erg gezellig. Behalve de 2 knoeters van spinnen die er meteen de 2e avond al op mijn kamer zaten: doodsangsten uitgestaan, maar alle mannen waren erg lief en hebben ze met veel plezier weggejaagd. Een onrustig nachtje toen natuurlijk, ze konden nl. echt overal binnen komen, erg veel kieren en spleten. Jullie zien wel weer wat er veel indruk op me heeft gemaakt, ik begin er meteen mee, ha, ha. Ik viel meteen met mijn neus in de boter - ik hoor sommigen van jullie al weer denken, hte zall weer eens niet -, maar ik kon dus op zaterdag meteen al 2 vergaderingen bijwonen (1 met Hoekstra Frank, wat een toeval he, zeg maar tegen Piet dat ik dus zijn vader heb gezien) die heel interessant waren voor me en de volgendde dag werd het nog leuker: een feest bij een project (kraamkliniek) omdat ze 1000 euro overhandigd kregen, chef de village en imam erbij en veel dans en zang, het was echt geweldig, voelde me erg gelukkig. Daarna nog een andere bijeenkomst, met boeren, meer in de bush, zij hadden een aanvraag gedaan voor hulp en kregen nu de mededeling (na 2 jaar van onvolledige aanvragen) dat het was goedgekeurd, dus was ook erg leuk. Daarna nog de moestijn bekeken van de vrouwen die ook bij dat project hoorden en erg blij waren dat ze iets voor zichzelf hadden nu. Vandaag zijn we met de taxi brousse naar Bignona gereden en daar verblijf ik nu bij een familie, erg eenvoudig maar wel leuk, met een binnenplaats waarop van alles gebeurd. Hier ga ik 3 projecten bekijken en 1 nader onderzoeken, een vrouwenproject met een eigen jamfabriek. Ik blijf hier ca: 3 weken, ik ga ook het grootste feest hier meemaken: tabaski, geweldig dat ik daar bij kan zijn. De temperatuur is wel prima hier, niet eens te warm hoewel het toch 30 graden schijnt te zijn, maar er is steeds een windje, dus voelt goed, zeker in Abene, dat aan zee ligt. Ik ga dadelijk een simkaart kopen en pinnen, alles komt goed. Ik hoop dat met jullie ook alles goed is, vooral natuurlijk met Frank zo in zijn uppie. Wel erg leuk dat je een verhaaltje had geschreven.
Veel liefs, Stina
P.s. Het is hier weer een ander toetsenbord, erg lastig voor een blindtyper met 10 vingers zoals ik, vandaar de fouten.

Emailadres

2005-01-10T13:27:00.000Z

Omdat ik zojuist hoor dat hotmail hier ca. 2 weken niet zal werken, wil ik jullie vragen te mailen naar stina.volker@planet.nl
Ik heb in de bagage die ik nu dus niet bij me heb ergens de passwords, dus moet goed komen.
Overigens is het eten weer prima en s morgens heerlijk Frans stokbrood.
Wat nog erg leuk was ook: ik kwam op de luchthaven bij aankomst dus meteen Jos v.d; Klei tegen, mijn vorige supervisor, hij stond familie op te wachten. Heb ook al zijn huis aan de buitenkant gezien, erg mooi, ik ga hem nog bezoeken.
Nog even iets snel: ook al gemerkt dat er veel projecten zijn, loopt soms zelfs door elkaar, daarom was die afspraak met Hoekstra ook. Vreemd gebeuren hoor: het lijkt er soms op dat ze LENINGEN afsluiten bij de ene organisatie dat dus aan leningen doet en die leningen afbetalen met geld dat ze weer van een andere organisatie KRIJGEN.
Ik krijg ook een beetje bedenkingen bij al die projecten, ben nu al verward. Heeft wel als voordeel dat ik nu helemaal open voor alles sta, heb er geen enkele mening over.

Nog even wachten op het eerste nieuws!

2005-01-09T17:24:00.000Z

Vrijdagochtend omstreek 8:30 uur zag ik Stina achter de paspoortcontrole verdwijnen en moest ik even een traantje wegpinken. De check-in is niet helemaal vlekkeloos verlopen. Meteen bij aankomst op de luchthaven bleek ‘Transvertragia’ vlucht HXL 713 niet om 7:30 uur, maar om 9:15 te vertrekken. Ik vond dit natuurlijk niet echt bezwaarlijk! Stina, die niet echt geniet van vroeg opstaan, vond deze mededeling echter wat minder. Bij de balie bleek vervolgens dat de koffer en de handbagage te zwaar werden bevonden. Vijfentwintig euries bijbetalen, hadden er officieel vijftig moeten zijn, en het kopen van een tas om de handbagage op te splitsen, waren het gevolg. Na deze deling waren de tassen volgens ons nog te zwaar, maar gelukkig kreeg ik nog net voor vertrek een telefoontje dat de laatste check zonder problemen gepasseerd was.

De laatste dag samen is als een zonnetje verlopen. Normaal kan Stina wel eens een beetje stresserig zijn voor vertrek. Daar was deze keer geen sprake van. Ook het inpakken was een eitje. Het leek wel of ze het dagelijks doet. In tien minuten zat alles in de koffer en bleek er zelfs ruimte over te zijn. Dat viel mee. Vervolgens nog even naar de stad voor het regelen van de laatste dingetjes. Met medewerking van allerlei aardige (allochtone) Bredanaars zijn de laatste hobbels genomen, zoals het brilleke dan maar te voorzien van tijdelijke glazen, aangezien de oorspronkelijk bestelde glazen niet op tijd waren binnengekomen, het oude mobieltje ‘Sim-lock-vrij’ te maken, omdat ook hier de bestelling niet tijdig was gearriveerd en tot slot het snel reapareren van de ‘Mag-lite’ zaklamp. De dag afgesloten met een heerlijk etentje in het nieuwe restaurant Chocolat. De aanvang van het diner liet wel even op zich wachten, aangezien ik Stina eerder had afgezet en ik vervolgens vanwege een zeer vreemde, tijdelijke, elektrische storing de auto niet afgesloten kreeg. Enfin, dit had als voordeel dat m’n liefste al een paar heerlijke glaasjes op had toen ik dan eindelijk aan tafel kon schuiven. In tegestelling tot het vergelijkbare vroege vetrek naar Rhodos enkele maanden geleden, leverde het in slaap vallen deze keer geen noemenswaardige problemen op ;-)

Tja, en nu is het zondagavond en heb ik nog niets van haar vernomen. En ja, zoals door meniggeen van jullie is voorspeld, het is stil in huis. Nu verwacht ik voorlopig ook even geen bericht, omdat ze op een plek verblijft waar het door het ontbreken van stroom moeilijk communiceren is. Toch weet ik zeker dat ze de eerst mogelijke gelegenheid zal benutten om ons iets te laten weten. Onderwijl vermaak ik me wel achter de computer met een stukje heerlijke Senegalese muziek, die ik gisteren heb gekocht in een nieuw ontdekte (maar al elf jaar bestaande) platenzaak in Breda: http://www.rootsmailmusic.com

Bedankt voor jullie steun en laat gerust eens een berichtje achter op deze site of mail Stina via stina_volker@hotmail.com
Liefs,
Frank

Deze week

2005-01-05T17:20:00.000Z

Lieve mensen,

Ik zal voor de laatste keer hier thuis nog even wat schrijven. Deze week zijn de laatste belangrijke zaken allemaal geregeld: maandag kwam mijn ticket (helaas is de vertrektijd nog steeds 07.30 uur a.s. vrijdag, blllghhh, veel te vroeg voor mij!), dinsdag kwam mijn digitale voicerecorder (man, man, ik ben wel zo equiped, aan de apparatuur zal het niet liggen.....), vandaag de verzekeringspapieren (en had ik mijn laatste Franse les, was weer erg jolie) en nu zijn we (Frank is beter in inpakken dan ik, dan past het opeens allemaal wél…..) dan toch echt de koffer aan het inpakken. De kaarsen en dromenvanger zitten er ook in hoor, ook de Flamingo zakdoekjes (zal ik wel nodig hebben!), de leuke boeken, bijna de hele survival-kit (incl. vliegenmepper!), en de wereldbol gaat ook echt mee, evenals (bijna) alle drop (de negerzoenen ook, maar dan in een andere toestand…). Zo kom ik echt niet om van de honger, dan nog de geluksBoeddha om en mij kan niks meer gebeuren. Die spinnen tegoedbon laat ik maar hier....
Morgen komt dan hopelijk nog net op tijd mijn brilletje binnen bij Pearle (soms toch handiger dan contactlenzen, bovendien raak ik die bijna altijd kwijt) en dan nog de uitslag van de botscan. Dan ’s avonds heerlijk uit eten, een soort van galgemaal toch wel. Niet dat ik er minder om zal genieten. Ik hoor jullie nu al denken: je laatste fatsoenlijke maaltijd….Maar dat valt reuze mee hoor, Senegal is tenslotte een Franse kolonie geweest!!!
Even kijken of de koffer dichtgaat (de 1e keer dat ik met een koffer buiten Europa reis, beetje vreemd wel).

Stina

Websites gerelateerd aan mijn onderzoek

2005-01-03T09:49:00.000Z

senegal.pagina.nl en gambia.pagina.nl

Websites van de projecten die ik ga bezoeken:

	Hier ga ik als eerste naar toe, in Abene, Senegal, bij Adri Zegers (of elders waar zij onderdak voor me heeft geregeld) www.ayeborrii.org

Daarna ga ik naar Gambia, naar de volgende projecten:
www.nyodeyma.org,
een voetbalproject van Ylanga Blinker.

http://geurts.dyndns.info/june/index.html,
Stichting June, heeft een school gebouwd, van Nellie Bus.

www.henkjonker.nl,
school voor verstandelijk gehandicapten.

Hallo allemaal

2005-01-02T09:52:00.000Z

Nog 5 nachtjes slapen (nou ja, 4 dan, laatste nachtje zal wel weinig slapen worden....;-)) en dan is het zover: I'll fly away!
Op naar de zon en al het moois van Afrika! Maar ook weg van mijn liefste Frank, fijne vrienden, onze schatten van katten en ons heerlijke huis. Kortom: gemengde gevoelens.
Zie op tegen het afscheid, zie uit naar het avontuur. Kippevel dus, om verschillende redenen.
Ik zal jullie op de hoogte houden, misschien dan, want er schijnt geen stroom te zijn en bovendien vraag ik me af of ik wel zin heb om steeds te gaan schrijven daar, ik wil me gewoon graag onderdompelen in het Afrikaanse leven. We zien wel. Ik vind het natuurlijk wel helemaal geweldig als jullie mij schrijven ;-)).
Dat was het dan voor nu. Ik ga nu weer verder lezen over Senegal en Gambia en de Adieu-borrel voor vanmiddag voorbereiden.

Liefs, Stina